ممنون
امین

امروز که داشتم با وب ور می رفتم یک دفعه به سرم زد برم ببینم که sinehsorkh.com چه سایتی هست، برای کی هست، چی کار می کنه!

آدرس رو که زدم دیدم هیچ چی نیاورد، سر همین گفتم برم ببینم اصلا کسی این آدرس رو گرفته یا نه! رفتم و با کمال تعجب دیدم که ااا هیچ کسی این ادرس رو نگرفته!

خوب من هم خل شدم و این ادرس رو گرفتم

حالا از این به بعد اگه بزنید www.sinehsorkh.comمستقیم میایین تو همین وبلاگ

این هم از عوارض تابستان و ….
پ.ن1: انصافا هیچ وقت فکر نمی کردم یکروز بیارم برای این وبلاگ یک دمین بگیرم:)

استکهلم شهر جزیره هاست؛ تقریبا همه جای شهر می توان این صحنه ها را دید. نمی دونم بهش بگم دریا؛ رود خانه یا … ؟

بهر حال این رود ها جزیی از دریا هستند! هوا توی این چند روز بی سابقه گرم شده، چیزی حدود 25 تا 30 درجه نوسان می کنه و ملت وللو شدن توی این رودخانه ها؛ خیلی ها هم از این سو به آنسوی آن شنا می کنند و بر می گردند. (من این کار رو خیلی دوست دارم)

شنیدم در اخبار که انگلستان و چند کشور دیگه گرما به حدود 40 درجه رسیده و قربانی گرفته!! البته اینجا کولر و این چیز ها نیست و اگه اون قدر گرم بشه قطعا قربانی می گیره ؛ بخصوص با این همه پیر پاتال دم خداحافظی

پریروز با بروبچ مشغول کباب درست کردن دم رودخانه بودیم؛ که من گفتم اون چند تا پری دریایی رو ببینید

البته بروبچ متاهل مجبور شدن زیاد نگاه کنند چون خانوم هاشون چهارچشمی مراقبشون بودند

خلاصه که نمردیم و پری دریایی هم دیدیم

پ.ن1: البته من امروز حال نداشتم نرفتم بیرون ولی انگار امروز خیلی شلوغ بوده!! یکی از دوستان یک عکس فرستاد برام از دم دریاچه که خالی از لطف نیست. البته من روش هیچ کامنتی نمی گذارم

تجربه خارج از کشور برای من بسیار گرانبها بود. تنهایی من شاید چه در دیار مادری و چه در خاک غربت به یک میزان و از دو نگاه متفاوت همسنگ و یکسان بود. نیک که می اندیشم خواسته های من نه اینجا قابل تحقق هستند و نه در وطن! چند روز پیش ببود که دوستی از من پرسید که اگر چگونه باشد راضی خواهی بود ومن هر چه نگاه کردم پیمانه ای برای رضایت خویش نیافتم!!

اینجا تا کنون عطش دانستن مطالب جدید را برای من برآورده کرده؛ ولی هنوز که هنوز است لذتی را که دوست دارم از زندگی نمی برم! شاید مشکل از قوه چشایی من باشد و شاید نیز نحوه بزرگ شدنم.

به پراگ خواهم رفت و شاید دو هفته ای مطلب ننویسم و شاید هم نوشتم! بستگی دارد به اینکه این سفر چگونه رقم بخورد! همه دارند به ایران می روند و من هم مسافرت کوتاهی به چک خواهم داشت وبعد همینجا هستم؛ تنها. می خواهم قدری مطالعه کنم. می خواهم قدری استراحت کنم. دیروز که امتحان تمام شد فهمیدم که از این 10 ماه هیچ نفهمیده ام؛ سنگینی درس ها زیاد بود.

شب های زیبا و خواب هایی رنگارنگ داشته باشید.

تا زود.

امروز دوست دارم بنویسم، نه تنها از فرق ها، بلکه از احساس ها، دیده ها و نادیده ها.

وطن و غربت دو واژه ای است که تا پای از میهن بیرون ننهاده ای برایت غریبه اند. خانواده واژه ای است که تنها شنیده ای و جایگاه آن تا هنگامی که از آن دور نباشی برایت واژگان دیگری را معنی می کند.

دوست استعاره ای است که کمتر شباهت با آنچه می جویی پیدا می کند. این سو و آن سو نیز ندارد.

زیباترین کلمات از نگاه امروز من: مادر، پدر، وطن، عشق و دوست.

البته واژگانی چون غربت، تنهایی، سکوت و خلوت نیز در اینجا پر رنگ تر از قبل می شوند و گاه و بیگاه وجودت را به چالش می کشند.

نمی دانم آن بهتر است یا این! معیار سنجش، اشتراک ندارد و مقایسه این دو سخت ناممکن

اما می دانم که این قصه حتی خواب های مرا نیز تغییر داده است. دیگر در سکوت تنهایی نیمه شب خود، با رییس خود دعوا نمی کنم؛ بجای آن بر سر سفره مادر می نشینم و شبی مهمان کوفته، نیمه شب دیگری آبگوشت و نان سنگگ و پریشب بود که طعم حلیم را بیاد آوردم. آنقدر طعم غذا ها در خواب واقعی می شود که شاید مزه آن بیشتر از زمانی که آنرا می خوردم در دهانم باقی می ماند!

نگاه های ما / رویاهای ما / لذات ما و انتطارات ما ، اندک اندک تغییر می کند. اما من از تنهایی سکوت خویشتن بیزارم!

من وقتی آمده بودم تنها کسی بودم که فکر می کردم ایرانی ها مردمان جدا بافته ای از سایر ملل هستند، عاطفی هستند، بامرام هستند، رفیق هستند و …

سر همین افکار به تدریج یاد گرفتم که بسیار کلک در این جماعت می توانی مشاهده کنی؛ در سخن رانی و ادعا درابتدای صف و در مقام عمل حتی در صف جایی ندارند. شاید تجارب گرانبهای من بخاطر این بود که بسیار در این مدت 8-9 ماهی که سوئد هستم بیشتر اوقات را با آنها گذراندم و شناختی حاصل کردم که شاید سالیان سال و با هزینه هایی بس گرانتر می بایست بدست می آمد.

یاد همکلاسی ام افتادم؛ روزی که آمده بودیم بهش گفتم بیا ایرانی ها با هم همگروه باشیم و گفت برادرم گفته فقط با خارجی همگروه شو؛ زبانت خوب می شه؛ من هم گفتم که اکثریت اینها که بدتر از ما صحبت می کنند و خوب شدن زبان هم نیاز به مطالعه داره وگرنه با تکرار غلط هایت زبانت خوب نمی شود! جالب است؛ امروز که شاید 8 ماه از ان داستان می گذرد می بینم فقط من هستم که درگروه هایم هیچ ایرانی وجود ندارد؛ وآن دوستم در گروهش حتی یک خارجی وجود ندارد! همیشه همینطور بوده، خلاف آنچه فکر می کنی و می خواهی حاصل می شود!

اما به واقع باید اعتراف کنم که دوستان بلاروسی؛ نپالی و دیگرانی که شاید بعضا ملیت شان را هم یادم رفته باشد بسیار مهربان و خوب هستند. در ظاهر با تو نمی خندند و در پشتت حرف دیگر بزنند. اگر نمره A گرفته ای و ازت می پرسند چند شده ای؛ بر خلاف دوستان ایرانی در چهره شان ناراحتی و اخم رو نمی بینی، بلکه بهت تبریک می گن و واقعن هم حس می کنی که خوشحال شده اند. حتی آن دختر ارمنستانی که با اینکه من را نمی شناخت آنقدر با ذوق و شوق اومد جلو و ازم پرسید که راسته که این درس رو A شدی و جالب بود که از اینکه من نمره خوب گرفته بودم او خوشحال بود!

پیش حرف هر دوست ایرانی که می شینی دارد از دیگری بد می گوید و در جلوی هم با هم به ظاهر دوستان ناب هستند. خسته شده ام از این همه نکبت و ریا!

چند روز پیش بود که این دختر بلاروسی داشت چند تا کلمه فارسی از من یاد می گرفت؛ من هم بهش یاد دادم که بگه “تو خوشگلی” بعد معنی اش رو بهش گفتم و گفتم مثل انگلیسی برای خانوم ها بکار ببر و برای آقایون نه! دیدم که سرخ شد! به راستی انتظار نداشتم حیا را در دختر بلاروسی ببینم! خدایا قصه هایی از فرنگ در قامت ما شکل گرفته که اگر نیک ننگریم تفاوت توهمات انباشته شده در فکرمان از واقعیت را تا ابد نخواهیم فهمید.

شاد باشید

امروز جلسه دوم ای هست که می ریم بسکتبال بازی کنیم. دفعه قبل من بودم و یک دختر و پسر بلاروسی. البته قرار بود یکی از ایرانی ها هم بیاید که گفت مریض شده ام و خونه افتاده ام که هیچ
این دفعه هم قرار بود 3 تا ایرانی دیگه بیاییند که جالبه 3 تاشون بهونه آوردن؛ یکی گفت هوا ممکنه بارون بیاد و خلاصه هر کی یک بهانه آورد
حالا این دوست من، پسر بلاروسیه یک آگهی زد تو فیس بوک، الان 5 دقیقه می گذره که یکی از بچه های کلاس که المانی هست هم گفته میاد.
انگار قرار گذاشتن با ایرانی ها هیچ وقت به سرانجام نمی رسه ولی با این خارجی ها خیلی خوب میشه از این قرار ها گذاشت و انصافا هم سر وقت میایند نه مثل تولد یکی از دوستان که بنده 45 ذقیقه جلوی مک دنالد وایسادم تا اقایون و خانوم ها کم کم پیداشون بشه
از هر چی آدم وقت نشناس ه خوشم نمی آد.

ایران هم بودم همین مشکل رو داشتم که باید کلی منتظر این ملت سر قرار ها وای میستادم؛

روز قشنگی هست؛
هوا مه آلود و تمیز
جون می ده برای بسکتبال

——-

پ.ن1: امروز یکی از ایرانی ها مون گفت من اگه بارون اومده باشه نمی آم؛ چون دستم کثیف میشه چون زمین کثیف ه

پ.ن2: فکر کنم مشکل اصلی پرتاب هام رو فهمیدم بالاخره