بسکتبال

امروز جلسه دوم ای هست که می ریم بسکتبال بازی کنیم. دفعه قبل من بودم و یک دختر و پسر بلاروسی. البته قرار بود یکی از ایرانی ها هم بیاید که گفت مریض شده ام و خونه افتاده ام که هیچ
این دفعه هم قرار بود 3 تا ایرانی دیگه بیاییند که جالبه 3 تاشون بهونه آوردن؛ یکی گفت هوا ممکنه بارون بیاد و خلاصه هر کی یک بهانه آورد
حالا این دوست من، پسر بلاروسیه یک آگهی زد تو فیس بوک، الان 5 دقیقه می گذره که یکی از بچه های کلاس که المانی هست هم گفته میاد.
انگار قرار گذاشتن با ایرانی ها هیچ وقت به سرانجام نمی رسه ولی با این خارجی ها خیلی خوب میشه از این قرار ها گذاشت و انصافا هم سر وقت میایند نه مثل تولد یکی از دوستان که بنده 45 ذقیقه جلوی مک دنالد وایسادم تا اقایون و خانوم ها کم کم پیداشون بشه
از هر چی آدم وقت نشناس ه خوشم نمی آد.

ایران هم بودم همین مشکل رو داشتم که باید کلی منتظر این ملت سر قرار ها وای میستادم؛

روز قشنگی هست؛
هوا مه آلود و تمیز
جون می ده برای بسکتبال

——-

پ.ن1: امروز یکی از ایرانی ها مون گفت من اگه بارون اومده باشه نمی آم؛ چون دستم کثیف میشه چون زمین کثیف ه

پ.ن2: فکر کنم مشکل اصلی پرتاب هام رو فهمیدم بالاخره